Парады настаўніка-дэфектолага

ЧАМУ ВАЖНА АДКАЗВАЦЬ НА ПЫТАННІ ДЗЯЦЕЙ?

Адной з галоўных асаблівасцяў дзяцей дашкольнага ўзросту з’яўляецца дапытлівасць або наяўнасць пазнавальнага цікавасці, якія выяўляюцца ў пытаннях, асабліва на пятым годзе жыцця. Менавіта ў гэтым узросце дзяцей называюць «чамучкамі». Асновай дзіцячых пытанняў з’яўляецца актыўная разумовая дзейнасць. Псіхолагі выявілі розныя матывы дзіцячых пытанняў, і на гэтай аснове падзялілі дзіцячыя пытанні на дзве групы:

1 група. Пазнавальныя пытанні.

Напрыклад: «Чаму ў ялінкі зімой зялёныя іголкі?», «Чаму жанчыны носяць абцасы?» і гэтак далей. Дзеці пытаюцца пра ўсё: пра ўзаемаадносіны дарослых, пра космас ,.. Дзяцей часцей за ўсё цікавіць што-небудзь таямнічае, загадкавае і свет дарослых.

2 група. Камунікатыўныя пытанні.

Напрыклад: «Што ты робіш?» Дзіця выдатна ведае адказ, але задае пытанне для таго, каб увайсці ў кантакт.

Характар пытанняў змяняецца ад узросту дзяцей. У 2-3 гады дзеці звычайна задаюць такія пытанні: «Што гэта?», «Што ты робіш?», «Яна якая?», «Чыё гэта?» (камунікатыўныя пытанні). З 4-5 гадоў — гэта «чамучкі», гэта значыць у дзяцей з’яўляецца велізарнае кола пазнавальных пытанняў. Напрыклад: «Чаму аблокі плывуць па небе?» ці «Чаму ў дуба крывыя галінкі?». З 6-7 гадоў, як паказваюць навукоўцы, колькасць пытанняў памяншаецца. Адны навукоўцы тлумачаць гэта тым, што дзіця само спрабуе знайсці адказ, маючы ўжо некаторы жыццёвы вопыт і вопыт разважанняў. Іншыя навукоўцы лічаць, што кола пытанняў памяншаецца таму, што дарослыя не ўмеюць адказваць на пытанні дзяцей, тым самым губяць дапытлівасць.

Як правільна адказваць на пытанні дзяцей?

Трэба ведаць і памятаць, што дзіця задае пытанні толькі тым, каго паважае, каго любіць, каму давярае. Любоў і давер можна заслужыць толькі добрым стаўленнем да дзіцяці, чым бы мы з ім не займаліся.

Да любога пытання трэба ставіцца ўважліва, з павагай.

Адказы на пытанні дзяцей павінны быць кароткімі, даступнымі, навуковымі.

Напрыклад: «Чым карысная ліпа?» (Кветкі ліпы вылучаюць вялікая колькасць нектара, таму яна лічыцца лепшым меданосам. Пчолы збіраюць нектар і выпрацоўваюць мёд. Ліпавы мёд — выдатнае лекі пры прастудзе, як і настой з сушаных ліпавых кветак.)

Неабходна ўлічваць вопыт дзіцяці і ўзровень яго разумовага развіцця, гэта значыць не абавязкова ўсё распавядаць, а даць яму магчымасць падумаць. Для гэтага неабходна задаваць навадныя або сустрэчныя пытанні. Напрыклад: дзіця задае пытанне: «Чаму леў карычневага колеру?» Дарослы: «А як ты думаеш?», «А дзе жыве леў?», «А якога колеру пясок?» і гэтак далей

Калі ёсць магчымасць знайсці адказ у кнізе разам з дзіцем, трэба гэта рабіць. Тут вырашаецца яшчэ адна важная задача — мы далучаем дзяцей да кнігі, да крыніцы ведаў. Для гэтага можна выкарыстоўваць дзіцячыя энцыклапедыі.

На такія пытанні: як пра вайну, пра жыццё жывёл, пра расліны і гэтак далей, не абавязкова распавядаць усё, а лепш даць кароткі адказ і сказаць: «Калі ты пойдзеш у школу – там табе раскажуць нашмат больш, нашмат цікавей». Такім адказам мы далучае дзяцей да школы.

Паважаныя бацькі, назірайце разам з дзецьмі, дзяліцеся вопытам, распавядайце ім пра навакольны свет — гэта развівае ў іх дапытлівасць, а значыць, шматлікія пытанні, на якія трэба навучыцца цярпліва і разумна адказваць.

Падрыхтавала: Сойка Я.Г., настаўнік-дэфектолаг

Крыніца інфармацыі: http://sakura-marypoppins.by

***************************************************************************************************************************

ПАРАДЫ БАЦЬКАМ ЛЕВАРУКІХ ДЗЯЦЕЙ

Леварукасць ня вызначаецца як паталогія і для турботы няма прычын!

Пераважнае валоданне рукой залежыць не ад «хаценьня» дзіцяці або яго ўпартасці, не ад жадання ці нежадання, а ад асаблівай арганізацыі дзейнасці мозгу, якая вызначае не толькі «вядучую» руку, але і некаторыя асаблівасці арганізацыі вышэйшых псіхічных функцый.

Валоданне дзіцем той ці іншай рукі ў якасці вядучай варта разглядаць як праява індывідуальнасці ў межах нормы.

Вытокамі леварукасці могуць быць спадчынныя фактары, працэсы, якія адбываюцца ў перыяд развіцця плёну (прэнатальны перыяд).

Перавучваць леварукіх дзяцей не варта, так як прымусовае змяненне дамінантнай вядзе да непажаданых наступстваў. Перавучванне дзіцяці (змяненне яго спецыфічных якасцяў) уплывае на псіхічнае стан, эмацыйны дабрабыт і Здароўе ў цэлым (узнікаюць запальчывасць, капрызы, раздражняльнасць, неспакойны сон, галаўныя болі, млявасць; неўратычныя рэакцыі: нервовыя цікі, энурэз, заіканне). У леварукіх дзяцей пры перавучванні выяўляецца амаль увесь комплекс парушэнняў почырку і цяжкасці фарміравання навыку лісты.

Развіваць тонкую маторыку левай рукі варта гэтак жа, як і правай, але з акцэнтам на левую руку, так як пісаць у школе дзіця будзе менавіта ёю.

Пальчыкавыя практыкаванні пры падрыхтоўцы да школы варта выконваць з акцэнтам на левую руку, але не забываць пра правай, так як яна з’яўляецца «памочніцай» у бытавой дзейнасці.

У працэсе развіцця ў дзіцяці можа самастойна адбыцца змена дамінуючага паўшар’я, пасля чаго ў праварукага дзіцяці можа развівацца «схаванае леўшун» (крытычны перыяд 11-12 гадоў).

Змену дамінуючаму паўшар’я ў дзіцяці варта прыняць як натуральнае праява развіцця.

Падрыхтавала: Сойка Я.Г., настаўнік-дэфектолаг

Крыніца: http://www.ya-roditel.ru

— Detsad

No comments yet.

Leave a reply

Reset all fields